Het diepe zuiden

februari 19, 2023

15-2 's Middags aangekomen in Keoken,

een bed en breakfast in Puerto Natales met uitzicht op het water. Dat was wel even afkicken na Torres del Paine. Voelt een beetje alsof de reis op zijn eind loopt terwijl we nog meer dan een week te gaan hebben. We hebben drie kwartier rondgereden op zoek naar een wasserij om de broodnodige kleren schoon te krijgen. Uiteindelijk bleek deze op nog geen 300 m lopen van onze B&B. Kleertjes afgegeven, lekker ijsje gegeten in de ijssalon ernaast. Op onze kamer nagepraat en de foto's van de afgelopen dagen op orde gebracht. Simpel pizzaatje voor het avondeten en op tijd slapen.

16-2 Lekker uitgeslapen en in de huiselijke B&B ontbeten. Besloten om toch het advies van Juan, onze gids, op te volgen en de wandeling in de buurt van Laguna Sofia te gaan doen.

Dat bleek een gouden greep. We hebben de ingang van de wandeling redelijk makkelijk gevonden. Deze was vlak naast de grot van onze gids.

Vandaar zijn we ruim 400 hoogtemeters geklommen om op de rand van een steile rotswand uit te komen.

Onderweg vertelden tegenliggers ons dat er daar een condornest was.

Op de top hebben we 2 uurtjes zitten genieten

van het voorbijkomende vliegverkeer.

Een aantal condors kwamen letterlijk op minder dan 15 meter over ons hoofd heen.

Ook was daar een prachtig uitzicht op de rand van de Andes. Op ons gemak teruggelopen en vervolgens terug gereden. Onderweg zag Patries een condor vliegen en in een rotswand verdwijnen. We wisten de plek te lokaliseren en hebben 20 minuten geduldig gewacht tot de condor naar buiten kwam en weer ging vliegen.

Indrukwekkend. Deze hike bracht ons weer helemaal in de vakantie stemming terug. 's Avonds gezellig in Afrigonia, een fusion Chili-Afrikaans restaurant gegeten met onze Duitse vrienden.

Christopher blijkt even als ik een groot liefhebber van Britse humor. De Monty Python, Fawlty Towers en Blackadder ervaringen uitgewisseld. Don't mention ze war! Hilarisch. Afgesproken elkaar in Punta Arenas nog één keer te ontmoeten.

17-2 De somberste dag van de vakantie. Wakker geworden om 6 uur van een WhatsApp berichtje. Er bleken de afgelopen nacht twee mensen te zijn overleden. Cees, de man van Inge, had na een lang ziekbed de strijd moeten opgeven, afschuwelijk! Ronny, de lieve oma van onze kinderen, was vroeg in de ochtend rustig ingeslapen. We hadden het al een beetje zien aankomen, ze was oud en kwetsbaar en al een paar keer op het randje geweest. Verdrietig nieuws, waar we de hele weg naar Punta Arenas over gepraat hebben. Mooie herinneringen opgehaald aan deze bijzonder positieve, warme en zorgzame vrouw. We vonden het allebei wel heel lastig om nu aan de andere kant van de wereld te zitten. De weg naar Punta Arenas is een saaie rechte weg, met hetzelfde uitzicht 200 km lang. Om de 19km een bushalte, waarbij wij ons afvragen wie daar in vredesnaam gebruik van maakt, in het achterland, waar je zeker 10 km in kan kijken is geen huis te ontdekken. Onderweg 1 tankstation met koffie. En 1 bord uitzichtpunt over 500m.

Dat blijken 2 beelden te zijn die langs de weg staan die de wind symboliseren. Ze hebben wel gevoel voor humor die Chilenen Punta Arenas is een middelgroot stadje dat er rommelig uitziet.Er is een beperkt centrum aan het water, maar niet het idee dat ze geprobeerd hebben er iets van te maken. Uiteraard liepen we onze Oosterburen weer tegen het lijf. Als uitvalbasis is Punta Arenas voor onze uitstapjes de komende dagen prima.

18-2 Vandaag staat de walvisboottocht op het menu. Daarvoor moeten wij al om 4 uur uit de veren, want om 4:30 vertrekt de bus naar Fuerte Bulnes, het opstappunt voor de catamaran. Het is het begin van een wonderschone tochtpunt. We zien de zon opkomen over het water

en varen rond de punt van het vasteland van het zuidelijk halfrond de straat van Magellan in. Het Francisco Coloane Coastal and Marine Reserve is het doel.