Torres del Paine

11-2 Vandaag T-day, op naar Torres!

Eerst nog even benzine halen voor de lange tankstationloze periode tot Puerto Natales. Naast ons aan de pomp natuurlijk onze Duitse vrienden, het begint te wennen. Luisterboek aan verstand op nul en onderweg. Niet teveel kijken op google maps, maar gewoon de weg volgen. Toen ik dat wel deed bleek ik de afslag voor de kortste weg 40 km geleden gemist te hebben. De omweg maar gevolgd en via 2 benen van de stelling van Pythagoras toch weer op de vervolgroute gekomen. Op de splitsing stond Christobal met een net vervangen lekke band.

Zij bleken de afslag wel gevonden te hebben en vervolgens 50 km zeer slechte dirtroad te hebben afgelegd. Onze misser, maar wel met lekker asfalt, bleek een godsgeschenk. Patries herkende al voor de Argentijnse grens de contouren van Torres.

De grens over was het gebruikelijke gedoe met rijen, stempels, geen Engels sprekende douaniers, controle op vegetarische smokkelwaar, maar we kwamen er ongeschonden doorheen. De verdere weg was een eitje, en we keken onze ogen uit naar het grillige berglandschap van TdP. Inde verte waren de groene domes van Ecocamp Patagonie al te zien.

Het kamp zelf, wellicht de duurste camping van de wereld, is een duurzaam opgezet verblijf met slaap”domes”

en en centraal gedeelte dat er uitziet als geschakelde iglo’s. Direct uitzicht op de Torres del Paine.

Smaakvol ingericht en met veel vriendelijk personeel dat gelukkig niet over de top Amerikaans overkomt. Lekker gelunched, rondgekeken en  kennis gemaakt met onze gids, Juan, dikke 2 meter lang. Hij leidt ons de komende dagen door het park. Gelijk een goeie klik, aardige 31 jarige Chileen, die al een paar jaar in Afrika heeft doorgebracht.

Heeft land en tuinbouw gestudeerd, maar zijn ware passie ligt in de bergen. ’s Zomers gidst hij, in de winter trekt hij rond en klust wat bij als kassenbouwer voor particulieren. Hij woont in een grot. Ja je hoort het goed, in een grot! Zelf gevonden en ingetrokken, zijn bezittingen sleurt hij met zich mee in zijn pick-up truck. Een bijzondere, ook intelligente, man die kiest voor een simpel bestaan in harmonie met de natuur. 

 12-2 Vandaag naar Base de Torres.
Voor Patries alle reden om een deel van de nacht te woelen en zich af te vragen of ze dat wel aan kan. Vroeg op, want voor 7 uur vertrekken. Lekker ontbijt en met zelfgemaakte tortillas als lunchpakket om 6.50 vertrokken voor 22 km wandelen met 1100 hoogtemeters. Een echt dagje Patagonie, we hadden vandaag zon, sneeuw, hagel, regen en windvlagen. De dag begon met een mooie zonsopgang.

Onderweg veel mooie uitzichten op het gevarieerde gesteente.

De Torres bestaan uit graniet met een toplaag van sediment dat is verbrand door vulkanische activiteit. Vandaar de mooie twee kleuren grijs en zwart.

Een weg met veel “Patagonia flat” wat in gewoon NL vertaald betekent heuvelachtig. We kwamen langs een boom die was omgedoopt tot “hugging tree”, maar gelijk de daad bij het woord gevoegd.

Verder omhoog, voorbij de 2e refugio werd het forst steiler, een klimmetje dat een hoog melkzuurgehalte had.

Gestaag kwamen we zo bij de voet van de Torres, een bergmeertje met daarachter de granieten tanden die uit grond ontspringen.

Ruim een uur naar dit decor gekeken, met ondermeer een condor op de voorgrond.

Ondertussen matte gedronken, een lokaal gebrouwen caffeinehoudende theeachtig drankje dat met een metalen rietje wordt gedronken.

De beker wordt als een soort vredespijp doorgegeven, met de tekst “matte ce”; wat matte voor jou vriend betekent. Best bitter, maar me aan dit sociale ritueel overgegeven. Op de terugweg veel dagtoeristen die in een lange rij nog de berg opklimmen. En eindelijk de Carpenteros op de foto.

Patries doet de hele route schijnbaar moeiteloos. Deze dag krijgt een 10 en overtreft de al hoge verwachtingen. 

 13-2 Vandaag deel twee van de wandelingen. Weer om 6 uur op; de bus brengt ons naar de ferry bij Estancia Pudeto. Op tijd in de rij want het gaat op volgorde van binnenkomst en het is druk.

De ferry gaat over Lago Pehoe naar de Refugio Vertice Paine grande, waarvandaan de hike start. Het boottochtje zelf is al om te smullen,

het azuurblauwe water met de bergen op de achtergrond roepen om fotos. We laten onze spullen voor de nacht achter

en vertrekken richting french Valley. De wandeling zelf is een stukje makkelijker dan die van de vorige dag. Het eerste stuk gaat kilometers lang door een gebied gebied met struikgewas en door de bomen in 2011 is er een enorme brand geweest in deze Vallei en de vallei waar we morgen doorheen gaan.

De brand is ontstaan door een achteloze Amerikaan die dacht de natuur schoon te houden door zijn wc-papier te verbranden. De brand heeft 3 maanden gewoedtoe en heeft ruim 500 km² natuur verwoest. We kunnen dus volop genieten van het stevige windje dat er waait.

Het tweede deel gaat langs het meer en door het bos richting een mooi uitkijkpunt op de gletsjer.

Daar op ons gemak onze meegebrachte burritos gegeten. Veel moois te zien onderweg waaronder een door spechten mishandelde boom. Ook veel porters, lokale sjerpa's die spullen voor klimmers en hikers naar de refugios brengen.

Met 35 kg de berg op dat is nog eens andere koek! Op de terugweg water getankt

en de laatste kilometers regen, dus ondanks de regenkleding kwamen we redelijk doorweekt terug bij de refugio.

Met een biertje in de hand keek ik met medelijden naar de vele jonge hikers die hun tentje in de regen aan het opzetten en inrichten waren. Zo blij met de geboekte warme meerpersoonskamer! Onze gids Juan vroegof hij ons de tent kon aanwijzen. Haha lachten wij, ons maak je niet gek met deze grap. Hij bleef echter ernstig kijken en na app contact met het basecamp bleken wij inderdaad in een tentje te gaan overnachten.

Met windkracht 6 regen in de toiletten op 200 meter drukte dat het humeur wel even behoorlijk.

Maar ja je kan niet alles in de hand hebben op zo'n reis dus hebben wij ons er na een kwartiertje kniesoren bij neergelegd en de knop weer omgezet. 's Avonds lekker in de bar gaan zitten om de spullen te drogen en op tijd onze slaapzak in. Toch nog best aardig geslapen! 

14-2 Om 6:15 de tent uitgekropen en aan het ontbijt. Vandaag was Grey Valley, de wandeling naar de Grey gletsjer, aan de beurt. Het werd weer een doorsnee Patagonië dag.

Na 70 meter lopen de regenbroek uit de rugzak gehaald regenjack aan want het was nat. Juan meldde dat er zoveel wind stond dat het nog maar de vraag was of de boot vanaf de Grey gletsjer terug zou varen. Met deze onzekerheden in de achterzak over een heuvelachtig pad langs het prachtige Lago Grey gelopen. Hier en daar dreef een ijsbergje

, en we hadden zicht op de Cerro Paine Grande.

Halverwege klom onze gids op een hoger gelegen rots om met radiocontact te informeren of de boot wel zou varen.

Waarschijnlijk wel was de boodschap en we zijn doorgelopen naar Refugio Grey

. Onderweg was de zon weer tevoorschijn gekomen en ging de wind volledig tegen de verwachting in liggen. Op de boot gestapt en net voor vertrekken erachter gekomen dat mijn regenjack niet in mijn tas zat. Deze bleek ik te hebben laten vallen op het strandje op 50 meter, toen ik een foto van de boot nam.

Paparazzi straf.. Met een noodspurt heeft Juan die nog voor me opgepikt voordat de boot vertrok. Een mooi tochtje langs de randen van de gletsjer en terug over het meer Patries heeft er iets minder van meegekregen, zij had een rode Pisco Sour gedronken

en heeft een beetje bijgeslapen. Met de bus terug naar ecocamp Patagonia en daar heerlijk gegeten en nagepraat met onze gids. Geslapen als een blok in een heerlijke droge en verwarmde kamer. 

15-2 Uitgeslapen tot 7:30 en ons laatste ontbijt in deze mooie lodge genoten. Rustig de spulletjes gepakt en besloten om langs de andere kant Torres del Paine te verlaten.

Mooie 50 km gereden met uitzichten over alles wat dit prachtige park te bieden heeft.

Terugkijkend op de afgelopen dagen in 1 woord overweldigend! Supertrots op Patries die met een goeie voorbereiding in drie dagen meer dan 50 km, 100.000 stappen en meer dan 2000 hoogtemeters heeft gelopen.

We hebben ook echt het gevoel dat we Torres gezien hebben zoals het is, met alle soorten weer en de uitzichten die het te bieden heeft.

Heel bijzonder om de plekken te zien die volledig in nevels gehuld zijn en een kwartier later helder in het zicht. Ik had hoge verwachtingen van dit stuk van onze reis maar die zijn zelfs nog overtroffen. We zijn er helemaal in opgegaan.