De 1e week

 17-1.

Vandaag een dagje Santiago. Eerst gewandeld naar Europcar (kennelijk transAtlantisch) om de auto op te halen. Vriendelijke service en na 30 minuten het pand verlaten met een Seat 4x2. De lijn is doorgetrokken: nog nooit de auto gekregen die op het briefje stond.
Vervolgens naar een kabeltreintje om vanuit Santiago naar het hoog gelegen Mariabeeld te gaan kijken. Parkeerplek via een surrogaat parkeerwacht in een ondefinieerbaar hesje. Hij zwaaide met het juiste geldbriefje om te laten zien wat we hem verschuldigd waren. Deze 10 euro maar afgeschreven, parkeren in Delft is duurder. Online ticket gekocht in de herkansing waarmee we de enorme rij konden omzeilen en  slechts 40 minuten  hoefden te wachten.

Het Mariabeeld was prachtig en deed denken aan een kleine versie van het Jezusbeeld in Rio. Stond een mooie kerststal bij met grote houten beelden. Daarna naar het centrum van Santiago waar we door het park Cerro Santa Lucia zijn gelopen. Mooi rustpuntje in een verder vrij oud en niet erg mooi ogend centrum. Kopje koffie gedronken in een bar aan de rand van de weg, ommuurd met plastic klimplanten. Charming. Al met al is de stad zelf een beetje teleurstellend, weinig echte hoogtepunten om te zien. Wel valt op dat de meeste Chilenen erg vriendelijk en gastvrij zijn. Zonder Spaans of Google Translate kom je niet ver hebben we gemerkt.

18-1

Reisdag: lange rit van Santiago naar onze B&B aan de rand van Conquilio park, Hostal La Casito del Bajo.

Onderweg langs San Fernando Valley gekomen een van de grootste wijngebieden in Chili.
Ontvangen door onze host Ricardo, een breed glimlachende ongeveer 60 jarige man, die deze B&B met zijn vrouw runt. Ricardo spreekt gelukkig wel wat Engels dus de communicatie verloopt best aardig. Ze hebben 4 kinderen die geen van allen in Chili wonen. De jongste zoon is chefkok n runt zijn eigen restaurant in Mexico stad, Yella. Aan de plaatjes te zien is het minstens 1 Michelin ster! Heeft gekookt in NY in het 4^e restaurant van de wereld. Ricardo zelf was luchtfotograaf in het leger en werkt nu online. Verder runnen ze deze kleine onderneming met 25 kippen, 2 schapen, ganzen en een fors stukje grond.

19-1

Vandaag de 1^e wandeling, de Sendra Sierra Nevada in Conquilio park. Tenminste dat dachten we. Bepakt en bezakt naar de ingang met de auto. Daar werden we binnengelaten door maar liefst 3 man personeel die deze post bewaakten. Bij beambte 1 mocht ik onze naam en herkomst in een groot boek noteren. Toen ik bij dezelfde meneer onze toegangsbewijzen wilde laten scannen keek hij me gefronst aan en verwees me naar loket 2, waar en aardige dame de QR code las en wij door mochten naar staatsdienaar 3 die de slagboom omhoog deed. Het oogde voor mij niet onderbezet voor de hoeveelheid werk.
Het begrip dirt road was hier vrijelijk ingevuld; grote stenen en veel kuilen, dus na een paar km durfde ik onze huurauto hier niet langer aan bloot te stellen en zijn we gestopt bij een klein meertje, laguna Captron. Daarvandaan 16 km gewandeld via de Sendra Carpenteros. Mooie route door bos, waarbij we langs de Araucaria Madre kwamen, een 1800 jaar oude enorme boom.

Doorgelopen naar het eindpunt, waar ook ongeveer de start was van onze oorspronkelijke route. Besloten die maar  voor een andere keer te bewaren, 25 km voor onze 1^e hike was wat te ambitieus.
Zelf pasta gemaakt, ook voor onze host die de hele dag online had gewerkt. Hij genoot er zichtbaar van, ook van de pesto, die hij nog nooit in zijn leven gegeten had.

Ongelofelijk aardige en hardwerkende, man met wie we in 2 dagen een leuke band hebben opgebouwd.

20-1

Lekker ontbeten met een gekookt vers eitje, warm afscheid genomen van onze host die blij was met de cash betaling in Amerikaanse dollars, en onderweg naar de omgeving van de  volgende vulkaan: Villarica. Lekkere salade gegeten in het gelijkgenaamde stadje in de lokale pizzeria. Daar was een filmploeg bezig een reclamefilmpje te maken, dus wij zijn binnenkort te bezichtigen naast de menukaart van Vizente Trattoria.
Door naar Karibuni Familiar Lodge, de laatste kilometers over een naargeestig keienpad, maar dat bleek om ons in de juiste staat van verlichting te brengen. Wat een ongelofelijk WOW moment; een adembenemende plek met uitzicht over het meer en op de achtergrond de majestueuze vulkaan met sneeuw op de flanken.

De lodge was bijpassend; buitendouche, sauna, hot-tub en een terras om volop van het uitzicht te genieten.

Een heerlijke plek om tot onszelf te komen.

21-1

Vandaag poging twee om een wandeling te gaan maken we hadden een mooie uitgezocht in Parc Huerquehue. Online kon ik geen tickets meer krijgen maar onze gastheer zei dat we ze gewoon bij de ingang contant konden betalen. Mooie rit gemaakt via Pucon. De entree in het park was teleurstellend. Het park was vol er kunnen per dag maar 150 auto’s parkeren. Wij omgedraaid en doorgereden naar Caburga

en daar een wandeling gemaakt over het strand. Halverwege een hond opgepikt met halsband waarvan we dachten dat hij bij iemand hoorde. Na een tijdje bleek dat wij door hem waren geadopteerd. Hij bleef trouw achter ons aanlopen en zeeg naast ons neer op terras waar wij een koffietje hebben gedronken. Van daaruit naar een andere wandelplek, Tres Saltos, met drie kleine watervallen op zich mooi maar niet heel bijzonder.  Terug in ons prachtige Lodge lekker de  op hout gestookte hottub in gegaan met uitzicht op het meer en de vulkaan. Mijn shirt dat te drogen hing had meegenoten van het houtvuur.

Onze gastheer, Much (spreek uit MOEG), was een bijzondere man. Een beetje een self appointed Guru die het allemaal zelf heeft uitgevonden. Hij was vroeger producer en regisseur en reisde veel. Na een burn-out heeft hij samen met zijn vrouw besloten zijn leven anders in te richten en te zoeken naar een mooie plek in de wereld in Zuid-Amerika waar ze een nieuw soort bestaan zouden kunnen opbouwen/ Hij vertelde dat hij de laatste jaren tot diepe inzichten was gekomen en schroomde niet die met ons te delen.  Was een beetje een mengelmoes van interessante meningen doorspekt met zijn eigen niet onderbouwde conclusies. Wat opviel is dat hij wel veel praatte maar niet zo heel goed luisterde naar wat wij te melden hebben. Dit klinkt een beetje negatief maar het is oprecht een hele aardige man. Wat een enorm toeval was is dat zijn zoontje van 1 afgelopen jaar met HUS op de IC had gelegen. 

22-1

Vanochtend heerlijk ontbeten en genoten van het uitzicht en nog een tijd met onze gastheer gepraat en relaxed onze koffers ingepakt. Enigszins weemoedig vertrokken, we hadden hier best nog wel een extra nachtje willen blijven. Richting San Martin de Los Andes via een mooie route die, na een kleine detour naar de La China waterval,

 leidde door weer een Nationaal Park. Het kruisen van de grens was een folkloristisch gebeuren.

Chili uit: hokje 1: de politie checkt de autopapieren, toetst het kenteken 4x in (bij 7 was de auto bijbels ingestort denk ik) en checkt onze paspoorten. Met een wat onduidelijk stempel  door naar loket 2 die wederom keek naar onze kentekenpapieren en de paspoorten en ook een stempel. Alle vragen in het Spaans, dus geen flauw idee wat ons gevraagd werd.  Daarna mochten wij door voor de entree in Argentinië ook dat ritueel bestond uit twee tussenstops met dezelfde stappen in het papierwerk.  Al met al nam dit zo'n 3 kwartier in beslag Vanaf de grens post doorgereden naar San Martin de los Andes via een adembenemend mooie route met heel veel heuvels.  bergen een paar vulkanen in een heel glooiend landschap. Rond 17:30 aangekomen in ons appartement waar wij werden ontvangen door onze gastvrouw met partner. Via de SayHi-app konden we nog communiceren en dat was wel nodig want het Engels was zoals ook in Chili maar in zeer beperkte mate aanwezig. 's avonds het stadje ingelopen dat ons sterk deed denken aan Queenstown met in de haven veel jong volk, overal reclame voor buitenactiviteiten een een bruisende binnenstad. Bij een lokaal toerismebureau wat opties bekeken en besloten te gaan mountainbiken de volgende ochtend.

23-1

Vanochtend een mountainbike tocht in de heuvels boven San Martin. Onze groep bestond uit een echtpaar met drie kinderen uit Argentinië onze gids Max en wij zelf. Op deze rit hele mooie uitzichten gezien over Lago Lacar en San Martin de los Andes. 

Verder was het vooral ook een sociologische ervaring. Al bij de eerste Heuvel bleken de drie kinderen en de vader niet te beschikken over enige fietsskills. De heuvel opkomen was een drama en sturen hadden ze kennelijk ook nog niet geleerd. Dit was een voorbode voor hoe de rest van deze trip is verlopen, veel wachten en veel gedoe. Het jongste kind een jaar of 8-9 had er duidelijk geen zin in En liet dat merken. Heuvel opwaarts werd hij door Max voort getrokken met een touwtje, dat ging nog redelijk. Daarna verzuurde het snel. Hij smeet regelmatig zijn fiets op de grond uit frustratie en was niet te hanteren. De vader greep überhaupt niet in en ook moeder deed geen opvoedkundige pogingen.  Max probeerde de stemming er nog in te houden maar dat lukte maar beperkt. De grotere jongens vielen 2x van hun fiets, waarvan 1x in een klein ravijntje naast de weg. Gelukkig zonder echte kleerscheuren. Wij hielden ons keurig aan de eigen zen-stand

Al met al hebben we zo'n 4 uur op de fiets gezeten waarvan maximaal 2 uur effectief gefietst. 

Was toch een leuk ritje. We lieten de bepleisterde familie met plezier achter en door naar de stad.