Desolaat decor

3-2 Lekker uitgeslapen en ontbeten en door naar het Patagonia National Park we waren daar om 9:30 En er stond precies één auto voor ons. Begonnen aan de uitgezochte Sandero Carpinteros

een hike van een kilometer of 10. Deze liep langs het Lago Cochrane en was behoorlijk geaccidenteerd.

Aan het begin kwamen we Huemul herten tegen,

het symbool van Chili. De terugweg was een uitdaging. Over een stukje van 300 m ging de weg 100 meter omhoog. We hadden ons ook matig voorbereid, te weinig gedronken en eigenlijk ook te weinig gegeten. Met enigszins trillende beentjes ons eindpunt gehaald.

Wel weer mooie uitzichten over het meer.

In de lokale ijswinkel achter elkaar twee ijsjes opgegeten en terug naar onze lodge waar we de rest van de dag lekker hebben zitten lezen en chillen. 

4-2 Na rijp beraad besloten de weg door het National Park Patagonia te nemen naar de Argentijnse grens.

Het werd een bewogen dag. Het begon als de dagen ervoor. Je denkt dat het niet mooier kan en dan kom je bij het volgende uitzicht

ongelooflijk om dit landschap te aanschouwen diep,ver, hoog, veel relief en ongelooflijk veel tinten bruin en groen.

We hebben onderweg letterlijk honderden foto's gemaakt.

De guanaca's waren in overloed aanwezig.

Zo'n 25 km voor de grens kwam er een kink in de kabel. Onze derde lekke band. Met een pitstop waar ze bij Red Bull jaloers op zouden zijn zat het reservewiel er weer onder.

Het werd daarna wel wat zenuwachtig rijden. Het was werkelijk in de middle of nowhere, en leek op het landschap van the Lord of the Rings.

Ik verwachtte elk moment besprongen te worden door Orks. De volgende lekke band was niet oplosbaar dus zeer langzaam naar de grens gereden. De twee beambten deden er een half uur over om ons paspoort en autopapieren te controleren Je moet toch wat om de dag te vullen. Ik vroeg waar de volgende "vulcanisation" was en begreep dat dat 8 km voorbij de grens was. Dit nu bleek een vergissing. 12 km verder de Passo Roballos gepasseerd

waar de Argentijnse grens was. Ook hier in de file voor de benodigde stempels. Een vriendelijke dame die ook aan de grens stond vertaalde onze vraag aan de douanier. De dichtstbijzijnde plek om de band te laten plakken bleek 90 km verderop, in Los Antiguos. Dat was ook nog naar het noorden terwijl onze bestemming naar het zuiden was.

Met enigszins geknepen billen deze 90 km over erbarmelijke dirt road afgelegd. Het leidde ons enigszins af van de fantastische uitzichten die we daar hadden.

We werden gevolgd door een aantal gieren, die duidelijk geïnteresseerd waren in dit rijdend buffet. De foto's spreken voor zich.

In het plaatsje na drie keer vragen de juiste plek gevonden en onze band werd snel en ik hoop vakkundig geplakt.

Kosten €15. De serie bijzondere ontmoetingen werd vervolgd. In de zijstraat waar de garage zat zag Patries de dame (die uit Cochrane kwam) langsrijden die voor ons vertaald had. Ze zwaaide en stak haar duim op kennelijk ook opgelucht dat deze buitenlanders het hadden gered. Op booking een nieuwe overnachting uitgezocht. Lokaal restaurantje met de Amsterdamse vlag achter de toonbank

was goed voor het avondeten

Al het stof van ons afgespoeld en morgen een nieuwe dag!