Onderweg naar het zuiden

Van Pumahue naar Hornopiren kan via 2 routes. Omdat we ons nog moesten voorzien van contanten hebben we gekozen voor Puerto Varas.

Pinautomaten zijn dun gezaaid in Chili. Bij de lokale farmacia zalf voor de voetjes gekocht, want deze onderdanen moeten in de watten gelegd voor de aanstaande tochten. Leuk cafeetje met cappucino en een onbehoorlijk groot stuk van de taart die we hadden aangewezen.

Tot zover de lunch. De route was een kustweg langs water dat in open verbinding staat met de Zuidelijke Oceaan, dus getijden. Veel bootjes lagen op hun kant te wachten tot het vloed werd. Onderweg naar onze eerste veerpont nog gestopt bij Parque Alerce Andino voor een korte wandeling om de benen te strekken.

De weg was ondergelopen dus maar vanaf dat punt naar het park gelopen.

In de weiden Hollands aandoende koeien en heel veel bijenkorven.

De pont van La Arena naar Refugio Puelche ging vloeiend en Patries heeft onderweg nog een dolfijn gezien. ’s Avonds door Hornopiren gelopen en wat spulletjes gekocht op de lokale markt. Weer viel op hoe arm dit stuk van Chili oogt; veel afgetakelde huizen, slecht onderhouden hotels en armetierige winkeltjes. Toch wel een heel groot verschil met Europa. Gelukkig wel een NL tintje.

 27-1 Horopiren -Caleta Gonzalo – Chaiten. Vandaag een heerlijke dag op de ferry. 1 uur van tevoren aangeschoven in de rij, de tickets waren al 6 weken geleden online geboekt. Opmerkelijk goeie koffie gedronken in een onooglijk kroegje aan de rand van de haven, met uitzicht op eilandjes en bootjes.

De boot was te laat, dus op tijd voor Chileens begrippen. Met bewondering gekeken hoe ook hier het laaddek tot de laatste vierkante centimeter werd gevuld.

Er stond een rijtje auto’s zonder tickets te wachten op een plekje dat zou overschieten. Enkele daarvan hadden al de hele nacht in de rij gestaan. Uiteindelijk konder er nog 2 ingeprakt worden. Vervolgens 3 ½ uur gevaren door een fjord met bergen aan 2 kanten, prachtige vergezichten en een heleboel watervallen.

Veel doorkijkjes naar besneuwde bergen en hier en daar een vulkaan. Vanaf de boot nog een aantal vogels gezien, naast de meeuwen ook gieren en een boel Peruviaanse pelikanen.

Bij een eilandje moest iedereen er af, met de auto 15 minuten doorsteken en aan de andere kant verder met de volgende ferry nog 45 minuten naar het vasteland. Onderweg op de boot gepraat met een aardige Duitse vrouw die in Chili woont; Jeannette. Zij vroeg naar onze naam, want misschien komen we elkaar onder weg naar het zuiden nog wel tegen. Dit bleken profetische woorden. Daar de Carretera Austral weer opgepakt en doorgereden via 30 stoffige km en 20 km asfalt naar Chaiten. De Carretera Austral wordt op veel plekken geasfalteerd dus veel wegwerkzaamheden en onverhoedse overgangen van goede weg naar keien. Dat beeld gaan we zo houden tot Torres del Paine. Onze lodge Hostal La Minga, beheerd door Klaus en zijn vrouw, was een leuke basic locatie vlak bij de zee. Binnen geen schoenen, maar daar kreeg je oversokjes voor van de zaak.

Klaus maakte zelf het eten en had daar speciaal uit zijn verkleedkist een compleet kokstenue inclusief kokspetje voor aangetrokken. Lekker veel groenten, dat konden we wel gebruiken.

’s Avonds naar het strand gelopen en daar op een boomstam zitten kijken naar de ondergaande zon en de spelende zeeleeuwen die aan ons voorbij trokken. 28-1 Aan het ontbijt gepraat met Andres en zijn dochter Emilia. Zij waren daar met de mountainbike gekomen. Aardig gesprek gehad over hun ervaringen in Europa en de onze in Chili. Van Klaus kregen we nog een tip om de Sendero Ventisquero Yelcho te doen, een hike naar de uitmonding van een gletscher. Na enig zoeken vonden we die, er stond maar 1 auto, maar dat veranderde snel. Terwijl wij onze wandelschoenen aandeden kwam de volgende al aan en wie stapte daar uit? Jeannette van de boot met man en Duitse vrienden. Wel bijzonder om elkaar daar tegen te komen. De koele wandeling tussen de bomen was totaal 6 km en niet erg moeilijk. Mooi uitzicht aan het eind.

De man van Jeannette parkeerde zijn meegebrachte drone feilloos in een boom op 6 meter hoog. Zijn vriend wist die er met een stok weer uit te gooien en de crash landing leverde naast een kapotte propellor slechts lichte blikschade op.

Doorgereden naar onze volgende lodge over de carretera met golvend landschap met veel kleuren groen, riviertjes meren en hier en daar besneeuwde toppen. Onderweg nog een Israelische lifter opgepikt, Jali, die we 20 km voorbij onze eigen afslag op zijn plaats van bestemming hebben afgezet. Qua wegdek een slechte keuze, deze 20 km waren de beroerdste die we tot nu toe hebben gehad. We mogen het overmorgen nog eens proberen. ’s Avonds aan tafel met een Israelisch echtpaar (karma denk ik) en een Chileens gezin met bijna volwassen zoon. Superleuke persoonlijke gesprekken in gang gezet door Patries Zij werkte in het Chileense ministerie van financien, hij in de logistiek. Maar daarnaast schreef hij biografieen en speelde in een band als basgitarist. Zelfs terug te vinden op Spotify, respect! Daarna gingen 2 mannen naast ons zitten, waarvan de een uit NL kwam en als vinoloog in Chili werkte. De liefde had hem naar Chili gelokt en nu na 26 jaar zat hij hier met zijn nieuwe vriend. Patries vertelde hem dat de huizen er hier aan de buitenkant zo slecht uitzien. Hij beaamde dat Chili totaal geen onderhoudscultuur heeft, dat kende hij ook van zijn werk.