16 januari

Na maanden van voorbereiding en voorpret dan eindelijk onderweg voor onze roadtrip door Patagonie. Alles tot in de puntjes geregeld en zondag 15 januari was het zover.

Eerst ’s ochtends een geweldig 1e verjaardagsfeestje van Joshua Wat was die ontzettend jarig. In een spatproof schort leefde hij zich volledig uit op zijn stuk taart met slagroom. Ted en Charissa hadden het perfect voorbereid en gezellig om iedereen nog even te zien  voor we vertrokken.. Daarna was het even omschakelen, de laatste spullen in de koffer inclusief de wonder-wandel-gelletjes van Amy & Daan, en onderweg naar Schiphol. Liselot bracht ons, zoals altijd, weg. Van de drukte op Schiphol hebben we niks gemerkt we waren in 15 minuten door de douane. De eerste etappe naar Santiago de Chile was naar Parijs. Leuk gesprek gehad met de “buurman” in de stoel over internationalisering van onderwijs; hij was de NOS correspondent voor Japan, onderweg naar Tokyo. Geland rond 8 uur. We moesten even denken aan onze reis naar Brazilië in 2008. Daar misten we op Charles de Gaulle bijna de aansluiting omdat een apparaat op het vliegveld onze boarding pass had 

opgegeten. Aangezien we nu 3,5 uur hadden om over te stappen maakt wij ons geen zorgen. Dit nu bleek iets te optimistisch. Wij hadden niet gerekend op het bekende gezelschapsspel ”changer la porte” Opgewekt togen wij met de koffers naar vertrekhal L24, zoals op de boarding pass aangegeven. Daar stond een druk gebarende vriendelijke Fransman met een hoog ‘ allo ‘allo gehalte die ons duidelijk maakte dat wij op weg naar het verkeerde deel van de vertrekhal waren. Wij moesten naar L44  en aangezien wij toch nog onze stappen moesten maken van die dag slenterden wij zo’n 2000 passen naar het nieuwe vertrekpunt. Onderweg zagen wij op de borden inderdaad L44 aangegeven, maar helaas pindakaas.  Aangekomen bij de gate stond daar dat de gate was gewijzigd naar K05. Dit nu was een andere vertrekhal dus wij welgemoed weer doorgelopen maar het bleek toch iets ingewikkelder te zijn. Terug door de douane naar buiten en met een treintje naar een andere hal waar wij weer achteraan in de rij konden aansluiten om onze handbagage te laten checken. Dit ging iets minder geavanceerd dan in Schiphol. Alles moest uit schoenen, riem, fototoestel, iPad en laptop, de hele mikmak kon uit de rugzak. Uiteraard werd die van mij er uit gevist, maar nadat deze elektronisch besnuffeld was konden wij toch verder. In de Airbus hadden wij gelukkig stoelen met extra beenruimte dat maakt een hoop uit voor het levensgeluk op deze vluchtpunt. Onze stewardess trad hard op tegen een kind in de rij naast ons; kennelijk is de kinderombudsman nog niet in Frankrijk aangekomen…

Uurtje of vijf geslapen en het laatste half uur de bovenkant van de Andes kunnen bewonderen in de aanvliegroute naar Santiago. Kaal, indrukwekkend met hier en daar nog besneeuwde pieken. Met de taxi door naar onze eerste B&B, Casa de Todos, waar wij vriendelijk werden ontvangen en al ’s ochtends in onze kamer konden. 's Middags zijn we naar de binnenstad gelopen, en af en toe gestopt voor een koffie of ijsje. Was een leuke wandeling waarbij we door de Japanse Tuin kwamen. Op de foto’s zie je een paar beelden die daar staan verder een aantal indrukwekkend oude en grote bomen. Santiago zelf is een aardige, best drukke stad, met grappige winkelstraatjes. Het echte centrum hebben we nog niet gezien maar dat komt morgen.